Ömer Ibnü'l-Hattâb radiyallahu anh şöyle dedi: Bir gün Resülullah sallallahu aleyhi ve sellem'in huzurunda bulundugumuz sırada, elbisesi beyaz mı beyaz, saçları siyah mı siyah, yoldan gelmiş bir hali olmayan ve içimizden kimsenin tanımadığı bir adam çıkageldi. Peygamber'in yanına sokuldu, önüne oturdu, dizlerini Peygamber'in dizlerine dayadı, ellerini (kendi) dizlerinin üstüne koydu ve: - Ey Muhammed, bana İslâm'ı anlat! dedi.Reülullah sallallahu aleyhi ve sellem: - "İslâm, Allah'tan başka ilah olmadiğina ve Muhammed'in Allah'in resulü olduğuna şehâdet etmen, namazı dosdoğru kılman, zekâtı (tastamam) vermen, ramazan orucunu (eksiksiz) tutman, yoluna güç yetirebilirsen Kâbe'yi ziyâret (hac) etmendir" buyurdu. Adam: - Doğru söyledin dedi. Onun hem sorup hem de tasdik etmesi tuhafimıza gitti. Adam: - Simdi de imanı anlat bana, dedi. Reülullah sallallahu aleyhi ve sellem: - "Allah'a, meleklerine, kitaplarina, peygamberlerine, âhiret gününe inanmandır. Yine kadere, hayrına ve şerrine iman etmendir" buyurdu.Adam tekrar: - Doğru söyledin, diye tastik etti ve: - Peki ihsan nedir, onu da anlat, dedi. Resülullah sallallahu aleyhi ve sellem: - "Ihsan, Allah'a onu görüyormuşsun gibi kulluk etmendir. Sen onu görmüyorsan da O seni mutlaka görüyor" buyurdu. Adam yine: - Doğru söyledin dedi, sonra da: - Kıyâmet ne zaman kopacak? diye sordu. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem: - "Kendisine soru yöneltilen, bu konuda sorandan daha bilgili degildir" cevabini verdi. Adam: - O halde alâmetlerini söyle, dedi. Reülullah sallallahu aleyhi ve sellem: - "Annelerin, kendilerine câriye muamelesi yapacak çocuklar doğurması, yalın ayak, başı kabak, çıplak koyun çobanlaının, yüksek ve mükemmel binalarda birbirleriyle yarışmalarıdır " buyurdu. Adam, (sessizce) çekip gitti. Ben bir süre öylece kalakaldım. Daha sonra Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem: - "Ey Ömer, soru soran kişi kimdi, biliyor musun?" buyurdu. Ben: - Allah ve Resülü bilir, dedim. Resülullah sallallahu aleyhi ve sellem: - "O Cebrâil'di, size dininizi öğretmeye geldi , buyurdu. Müslim, İmân 1, 5. Ayrıca bk. Buhârİ, imân 37; Tirmizi imân 4; Ebu Davud Sünnet 16; Nesâi, Mevâkit 6; Ibni Mâce, Mukaddime, 9